Gvidilo tra la Angla Poezio

Figur’ kolosa
estas Chaucer.

La Fereĝin’ de Spenser
estas poemo densa,
kiun malmultaj legas.
Ĝi tamen valoregas.

El ĉiu brusto, post legad’ de Shakespeare,
eĉ kontraŭvole venas de mireg’ spir’.

Pri paradizo Milton
pentris ĥaosan bildon,
kaj virton havas Satan
preskaŭ anakoretan.

L’ elitan mondon per la mikroskop’
de sia akra mens’ rigardas Pope.

Samuel Johnson
agnoskis responson
pri kleraj portretoj
de l’ anglaj poetoj.

Atingis senmortecon Gray
per elegio en tombej’.

Jen la vizio
de William Blake:
seks’, religio
(virto kaj pek’).

Tuton el sia poemaro,
ĝis 1816a jaro,
sen perdo povus ĵeti Byron
en la fajron.

Filozofion Shelley
komprenis neniele,
sed garnis ĝin tre bele.

Ĉefpastro, pastro kaj novic’
de l’ Belo­kulto estas Keats.

Tra l’ tuta mond’ konata pro
gotika sombro estas Poe.