1

La maskon donu! Se mi ĝin surmetas,
mi ŝajnos trampo, por ke ĉi friponaj,
per mask' parada pompe fanfaronaj,
ne kredu, ke kun ili mi societas.

Fivortojn donu, kiujn mi ripetas
kun manieroj krudaj, vulgartonaj!
For de mi spritoj, per sparkad' imponaj,
per kiuj teda grego nun koketas!

Tia dancos mi tra l'granda maskerado.
Kav'liroj, reĝoj, monaĥar' min zonas,
salutas arleken', nur kelkaj konas.

Ĉiuj ĉi batas min per ligna spado.
Jen ŝerco! Ĉar, se l' maskon mi deŝirus,
ĉi penduminda band' ekmute mirus.

2

Mi ridas dandojn, kiuj stulte staras
min algapante kun la ŝafvizaĝo,
mi ridas vulpojn, kiuj kun ruzaĉo
malica min prisnufas kai priflaras,

simiojn doktajn, kiuj sin fanfaras
blovŝvele juĝistar' de sprit' kaj saĝo,
krimulojn, kiuj kaŝe, sen kuraĝo,
venenajn sagojn kontraŭ mi preparas.

Ĉar, se la belajn aĵojn de l' feliĉo
rompis la Sorto kaj, post frakasiĝo,
ĉe l' piedoj ili kuŝas, kaj la koro

en mia korpo iam ŝirita estas,
ŝirita, dispikita—por mi restas
ankoraŭ bela, tranĉa ridsonoro.

Christian Sethe: ekde la infanaĝo amiko de Heine.