Prahom’ Adamo
l’aeron freŝan de l’mateno snufis
ĝis liaj pulmobalgoj plene pufis;
ekprenis sian klaban kverkobranĉon
kaj iris ĉasi sian matenmanĝon.

Sinjoro Braŭn
ĉirkaŭ la gorĝon volvas skarpan lanon
por flegi sian delikatan sanon;
ekprenas sian decan pluvombrelon
kaj iras “gardi por la nokt’ kandelon”.

Prahom’ Adamo
la fulmotondron kaj ventegon timis,
kaj ilin kiel diojn li estimis:
li ne komprenis la naturpotencojn,
do antaŭ ili faris riverencojn.

Sinjoro Braŭn
dimanĉe al preĝejo iras orde,
sur benk’ rigida sidas malkomforte:
sed ne plu kredas la koleron dian,
kaj krizon timas nur ekonomian.